Aan ons lot overgelaten

Camping MarinaHoi, het is hier in één woord vreselijk. Onze vakantie zou goed georganiseerd zijn, maar niets blijkt minder waar. De reis er naar toe ging nog wel: de bus zette ons af bij de stacaravan die we in de brochure gezien hadden en binnen stond een Italiaan die ons uitlegde hoe alle faciliteiten in de caravan werkten. Dat was nodig ook, want zonder zijn uitleg hadden we die afstandsbediening van de tv met geen mogelijkheid aan de praat gekregen. Nadat de Italiaanse man, die trouwens zeer gebrekkig Nederlands sprak, ons alleen had gelaten, wachtten wij op het vervolg van het dagprogramma.

Na een uur tevergeefs gewacht te hebben in onze stacaravan begon de stemming al wat in te zakken. Weer een uur later hadden we nog steeds niemand gezien. Die Italianen verrekten het gewoon om ons te komen halen en leken ons totaal vergeten te zijn! Mijn schoonmoeder Marianne was inmiddels in huilen uitgebarsten en bleek ontroostbaar.

Omdat ik wel van een beetje avontuur houd, verliet ik uiteindelijk op eigen houtje de stacaravan. Ik had honger gekregen en wilde in de supermarkt recht tegenover onze caravan hagelslag en pindakaas aanschaffen. Maar wat bleek: ze hadden alleen pure hagelslag! Toen ik een vakkenvuller hier op wees, bleek hij geen woord Nederlands te spreken. Paniekerig verliet ik de supermarkt om snel terug te keren naar de caravan.

In de caravan zat iedereen vertwijfeld naar een aflevering van Ter land, ter zee en in de lucht te kijken, wat nog een herhaling was ook. We voelden ons totaal aan ons lot overgelaten. Toen hebben we onze reisorganisatie maar gebeld en nu wachten we tot ze ons uit deze caravan komen halen en we weer naar huis kunnen. Gelukkig lagen deze ansichtkaarten al klaar, zodat we in ieder geval nog een kaartje konden sturen.