De middelste zaagbek

P1050698

Gisteren was ik bij de Maarsseveense Plassen. Dat is vlakbij, en daarom zoek ik er regelmatig met een verrekijker naar leuke vogels. Vooral nu de trek in volle gang is, kan het maar zo dat allerlei spectaculaire watervogels er even pauze nemen. Ik zie ze alleen nooit.

Sterker nog: er is geen gebied waar ik zo vaak met een verrekijker naar heb staan staren zonder er iets bijzonders te zien als de Maarsseveense Plassen. Dat klinkt treurig, maar het heeft ook voordelen: omdat het zo dichtbij is en de plas meestal op tien futen, een paar wilde eenden en een groep meerkoeten na helemaal leeg is, ben ik al snel tevreden als er een keer iets anders zit.

Ik geniet van de dodaarsjes en brilduikers die er soms zwemmen en kan aandachtig naar soorten eenden kijken die ik op andere plekken voor lief neem. Vogels kijken bij de Maarsseveense Plassen dwingt me kortom om tevreden te zijn met het alledaagse. Hartstikke mooi natuurlijk, maar toch hoop ik er op een dag iets echt bijzonders te zien.

Gisteren was het dan zover. Ik tuurde weer eens tegen beter weten in over het water, en zag in de verte, bijna aan de overkant, een rustende vogel drijven. Ik zag niet gelijk wat voor soort het was, maar toen de vogel eenmaal zijn kop uit zijn veren haalde, kon ik mijn ogen niet geloven. Op de grote Maarsseveense Plas zwom een middelste zaagbek.

Dat is een prachtige vogel die je in Nederland vooral in de winter kunt zien. Ze zitten vooral langs de kust, in het binnenland zijn middelste zaagbekken zeldzaam. Ik zie ze dus niet vaak en dat is jammer, want de middelste zaagbek, die wat mij betreft beter ‘punkduiker’ of ‘punkzaagbek’ had kunnen heten, is met zijn opmerkelijke kapsel en zijn rode snavel een mooie verschijning. Het is een vogel waar ik, als er ergens in de buurt één te zien is, best een fietstocht voor over heb. En nu zwom er zomaar één bij de Maarsseveense Plassen!

Er was kortom geen tijd te verliezen: omdat de vogel op grote afstand zat, besloot ik zo snel mogelijk naar de overkant van de plas te fietsen in de hoop de vogel vanaf daar beter te kunnen bekijken. Daar aangekomen bleek de vogel uiteraard onderweg naar de kant waar ik net vandaan kwam, dus kon ik weer terug. De zaagbek hield me kortom lekker bezig. Maar uiteindelijk kon ik er prima foto’s van maken.

Het onmogelijke was gebeurd: ik had eindelijk een zeldzame vogel bij de Maarsseveense Plassen aangetroffen. Mijn dag kon niet meer stuk.