Een roze spreeuw in Bunnik

rozespreeuwlicht

De roze spreeuw is een zeldzame vogel in Nederland. Normaal gesproken komt hij voor in Azië en Zuid-Oost-Europa. Maar elk jaar worden er enkele exemplaren in Nederland gezien. Die zitten dan meestal tussen de gewone spreeuwen.

Als vogelaar vind ik het daarom altijd leuk om in grote groepen spreeuwen te zoeken naar een roze spreeuw. Minder leuk vind ik dat het me nog nooit lukte om er een te vinden.

Dus toen er vorige week een roze spreeuw in Bunnik zat, wilde ik daar heen. Ook al was het een onvolwassen vogel, die nog helemaal niet roze is, en minder mooi gekleurd is dan de gewone spreeuwen waar hij tussen zat.

Er was alleen een probleem: deze roze spreeuw zat midden in een woonwijk. In iemands achtertuin wel te verstaan. Ik ben vogels gaan kijken omdat ik het fijn vind om de drukte te ontvluchten en tot rust te komen in de natuur. Oké, inmiddels ben ik niet meer zo mensenschuw tijdens het vogels kijken als vroeger. Ik vind het leuk om met andere vogelaars naar een bijzondere vogel te kijken. Toch leek het me ongemakkelijk om met z’n allen naar iemands tuin te staren. Ik kan me voorstellen dat je er als bewoner niet op zit te wachten dat tientallen mensen met verrekijkers en camera’s om je huis heen lopen.

Ik hoopte dan ook dat mijn bezoek aan Bunnik als volgt zou verlopen: bij aankomst zou ik me even tussen de vogelaars voegen die naar de roze spreeuw stonden te kijken, die keurig in een boom tussen de andere spreeuwen zou zitten. Ik zou een aantal foto’s maken, iedereen vriendelijk groeten, en tevreden weer vertrekken.

Helaas bleken bij aankomst alleen de vogelaars aanwezig. De roze spreeuw was nergens te bekennen. Groepjes mensen liepen verspreid door de verschillende straten van waaruit de tuin zichtbaar was waar de vogel de dag daarvoor gezien was. Ondertussen verbaasden voorbij lopende buurtbewoners zich over de drukte. De meeste vogelaars leken blijkbaar meer gefocust naar de vogel te zoeken dan ik, want de bewoners kozen mij om aan te vragen wat iedereen toch aan het zoeken was. Gelukkig reageerde iedereen aan wie ik het uitlegde enthousiast.

Ondertussen geen spoor van de vogel. Later vroeg nog een buurtbewoner naar de stand van zaken. Het bleek iemand die ik kende van vroeger. Hij vertelde me lachend dat hij net een huis had gekocht in deze straat, maar dat de makelaar er niet bij had verteld dat het er zo druk zou zijn met vogelaars.

Even later was het zover. In een boom midden in de straat, waar constant al veel spreeuwen in zaten, landden nog meer spreeuwen. En daar zat de roze spreeuw tussen! Iedereen bekeek de vogel, de meeste mensen maakten wat foto’s. Even later vloog de spreeuw naar een dak, waar hij ook nog goed te zien was. Daarna verdween hij weer.

Ik kon met een tevreden gevoel naar huis, en besefte dat het eigenlijk heel gezellig was geweest. Het vermeende ongemak bleek zich vooral in mijn hoofd af te spelen. Iets om te onthouden.

De roze spreeuw heeft later het regionale nieuws nog weten te halen.